Hulpmiddelen geven mij mijn vrijheid terug

Leven met slechtziendheid

Voor veel mensen verandert slechtziendheid het dagelijks leven ingrijpend. Lezen kost meer energie, de verkeersdrukte maakt onzeker en overzicht houden wordt lastiger. Toch betekent slechtziendheid niet dat het leven stopt. Dat weet Annemiek van Munster als geen ander.

Meedoen zonder op te vallen

Annemiek werd geboren met aangeboren staar en hield daar een visuele beperking aan over.

“Als je aangeboren slechtziend bent, heb je geen vergelijkingsmateriaal. Ik dacht dat ik simpelweg iets slechter kon zien dan anderen.”
Op school probeerde ze hetzelfde te doen als haar klasgenoten, terwijl dat veel meer energie kostte dan ze liet merken.
“Ik wilde nooit om hulp vragen. Ik wilde altijd alles zelf oplossen.”

Ook later tijdens haar studie en werk wilde ze zo min mogelijk hulp krijgen. Ze vond het moeilijk dat anderen zouden zien dat ze slechtziend was. Daardoor bleef ze alles zonder ondersteuning doen, wat veel energie kostte.

Het keerpunt

Dat hield ze jarenlang vol, tot ze zichzelf volledig voorbij liep. Na een val, doordat ze een stoeprand niet zag, besefte Annemiek dat het anders moest.

Tijdens een revalidatietraject ontdekte ze hoeveel verschil hulpmiddelen kunnen maken.

“De eerste keer dat ik met een geleide-stok liep, dacht ik: waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Het gaf meteen rust.”
Langzaam veranderde haar kijk op hulpmiddelen. Niet als een beper-king, maar juist als iets dat vrijheid geeft.

Vrijheid door hulpmiddelen

Inmiddels gebruikt Annemiek verschillende hulpmiddelen, afgestemd op haar leven.

“Voor elke situatie heb je iets anders nodig. Juist die combinatie maakt dat je zelf-standig kunt blijven.”
De telescoopbril maakte iets kleins, maar waardevols mogelijk: samen televisiekijken.

“Vroeger zat ik bijna met mijn neus op de televisie. Nu kan ik gewoon naast mijn partner op de bank zitten en samen een film kijken.”

Volgens Annemiek is een groot misverstand over slechtziendheid dat er weinig meer mogelijk is. “Mensen denken vaak dat slechtziend-heid betekent dat alles ophoudt. Maar er is juist heel veel mogelijk.”

Kijken naar wat wél kan

Zelf staat Annemiek volop in het leven. Ze reist, gaat skiën en heeft jarenlang paardgereden.

“Ik denk eerst na over wat ik graag wil doen. Daarna kijk ik hoe ik het aanpak, eventueel aangepast of met een hulpmiddel.”

Volgens Annemiek hoeft iemand niet te wachten tot het dagelijks leven vastloopt voordat er hulp gezocht wordt. Het low vision spreekuur is er ook voor mensen die pas slechtziend zijn geworden, behoefte hebben aan voorlichting of vragen hebben over hun zicht.

Samen met een low vision specialist wordt gekeken welke oplossingen of hulpmiddelen kunnen helpen om zo zelfstandig mogelijk te blijven.

“Je hoeft niet alles op te geven. Met de juiste ondersteuning kun je vaak veel meer dan je denkt.”