Wat kun je zélf doen om je leven meer waarde te geven?
Marjolein Hovius
Isabella Scheper (81) kreeg op haar 23e een zwaar ongeluk dat haar leven op z’n kop zette. Ondanks vier jaar revalideren, kon ze nooit meer goed lopen. Dat weerhield haar er niet van om fantastische reizen te maken. Over het gevoelsleven van ouderen en mensen met een beperking schrijft ze bijzondere en mooie stukjes proza. Deze zijn gebundeld in de online publicatie ‘Hoopvolle verwachting’.
“Niet mooi, maar schitterend”, typeert Isabella de jaren die achter haar liggen. Gelukkige jeugdjaren die begonnen in het Groningse Leek, een vervolg kregen in Naaldwijk en uitmondden in een functie als kleuterjuf en hoofd van een kleuterschool in ’s-Gravenzande. 23 jaar en verloofd met Jan was Isabella Scheper, toen ze op 14 februari 1967 op weg naar school werd aangereden. Haar brommer vloog over de kop. “Mijn bovenbeenbot is 7 cm omhoog geschoven, dwars door het bekken heen. De heup was totaal verbrijzeld. Ook beide armen waren kapot. Dat merkte ik allemaal achteraf. Na drie maanden coma. Niemand had verwacht dat ik het zou overleven.”
Vrij als een vogeltje
Maar liefst vier jaar zal de revalidatie in beslag nemen. “Ik wist dat ik aan de slag moest, weer moest leren praten, leren lopen, beterder moest zien te worden.”
Het leven van Isabella veranderde van de een op de andere dag compleet. Haar beloftevolle loopbaan in het kleuteronderwijs, haar verloving en haar fysieke gesteldheid draaiden 180 graden. “Aanvaarden vind ik zo’n lijdzaam woord, maar accepteren deed ik mijn situatie al vrij snel. Je moet realistisch zijn, verder gaan. Ik heb heel veel lol gehad in het revalidatiecentrum in Kijkduin.”
Isabella wilde niet afhankelijk zijn en haalde haar rijbewijs. Met een aangepaste auto was ze zo vrij als een vogeltje. Ze maakte vele verre reizen, ondanks haar fysieke beperking. “Na de eerste grote reis stond de hele familie op Schiphol te wachten. Iedereen was zo blij voor me dat het gelukt was – ondanks mijn moeilijke lopen.”
Laat je zien!
Niet bang zijn en je als gehandicapte of oudere niet in een hoek laten drukken, adviseert Isabella Scheper. “Laat je zien, praat mee! Als ik niet gehandicapt was geraakt, had ik nooit zoveel meegemaakt. Ik ben dingen gaan doen die ik nog wél kon. Zoals een mooie vriendschap opbouwen met Toon en Rietje Hermans, naar Feyenoord gaan, een dag op stap met het loodswezen in Hoek van Holland, boekjes met levenswijsheden maken – schrijven is zo leuk!”
Eigenlijk wil ze mensen graag een zetje geven, zoals ze zichzelf vroeger ook een zetje heeft moeten geven. Isabella: “Wat kun je zélf doen om het leven beter te maken? En wat kun je doen om het leven van anderen beter te maken?” Vaak zit dat in kleine dingen. Isabella schrijft er positief, gevoelig, soms humoristisch, maar bovenal realistisch over. ‘Hoopvolle verwachting’ is een must-read voor ouderen én voor iedereen die met ouderen of mensen met een beperking te maken heeft. Zoals zorgprofessionals, naasten en buren.
De bundel Hoopvolle verwachting lees je via www.loc.nl/hoopvolle-verwachting
