Leven met post-covid
Het verhaal van Rob (64): ‘Zoeken, vallen, leren, doorgaan’
‘In april 2022 kreeg ik covid. Het leek een milde besmetting, dus ik ging door. Maar het herstel kwam niet. In de maanden daarna voelde ik me steeds vermoeider. Een paar maanden later werd ik opnieuw flink ziek. De huisarts stelde post-covid vast. Een klap. Ineens zat ik er middenin. Ik was uitgeput, duizelig en raakte door de hersenmist het contact met mijn omgeving kwijt.
De zoektocht naar passende hulp kostte veel energie. De herstelzorg fysiotherapie sloot niet aan; het voelde als topsport, terwijl zelfs een korte wandeling me volledig uitputte. In plaats van vooruitgang, ging ik achteruit. Na maanden kreeg ik andere begeleiding, waar ik leerde dat het niet gaat om harder trainen, maar om je grenzen bewaken. Het kostte me maanden om te leren wat mijn lijf aankon.
Het voelde vernederend. Mijn sociale leven verdween langzaam en alles draaide om overleven. Rond de jaarwisseling 2023/2024 werd ik opnieuw besmet en belandde ik in een diepe terugval. Alsof alle opgebouwde kracht in één klap was verdwenen. De bedrijfsarts adviseerde me geheel te stoppen met werken en alle energie te richten op herstel. Na de
zomer begon ik met ergotherapie. Eindelijk iemand die snapte wat ik nodig had: mijn energie doseren en afwisselen tussen denken en doen.
Als je al tweeënhalf jaar met post-covid leeft, wankelt je hele identiteit. Voorheen was ik actief en hield ik van presteren. Wat me het meest heeft geraakt, is het verlies van mijn oude leven. Wie ben ik nog zonder mijn werk en sociale leven? Het voelt alsof je buiten de boot valt.
“Voor buitenstaanders lijk ik oké, maar niemand ziet wat het me kost.”
Wat het extra moeilijk maakt, is dat post-covid onzichtbaar is. Voor buitenstaanders lijk ik oké, maar niemand ziet wat het me kost. De constante afwegingen: kan ik dit aan? Ik bots vaak op onbegrip en goedbedoelde adviezen als “je moet het accepteren”. Maar hoe accepteer je iets dat steeds verandert?
Ik ontdek nu langzaam dat ik meer ben dan alleen wat ik doe. Ik leer opnieuw kijken naar wat wél lukt en naar balans. Post-covid heeft me veel afgenomen, maar het dwingt me ook om te vertragen en mijn leven opnieuw vorm te geven. Niet zoals het was, maar op een manier die past bij wie ik nu ben. Dat besef geeft me moed om vooruit te blijven kijken.’
Update: Inmiddels wordt Rob behandeld bij het post-covid expertisecentrum. Dankzij deze behandeling voelt hij zich gelukkig beter. Het behoud van deze specialistische zorg is voor patiënten van levensbelang. Omdat post-covid nog geen duidelijke oorzaak of behandeling kent, zet PostCovid NL zich dagelijks in voor belangenbehartiging, onderzoek en meer perspectief.
Wilt u onze organisatie steunen, zoekt u betrouwbare informatie of lotgenotencontact? Kijk op www.postcovidnl.nl.
