Martha Flora heeft 17 huizen door heel Nederland
‘Door dementie kon mijn man Ger niet meer thuiswonen’
Anne-Wil Blankers (83) ging op zoek naar een verzorgingstehuis. “Ik vond het moeilijk toe te geven dat ik het zelf niet meer kon behappen, maar ik had geen keus. Het ging echt niet meer.”
“Mijn zoon en ik hebben een tijd lopen tobben. Ger raakte zijn spierkracht kwijt en viel steeds vaker. In de hoek van de kamer, in de tuin, in de douche. Dan belden we soms midden in de nacht een buurman wakker, omdat wij hem niet opgetild kregen. Het was mensonterend. Dat vond Ger zelf ook en op een gegeven moment zei hij: ‘Zo kan het niet meer’.”
Geen doen
Anne-Wil vond een tehuis voor haar man, waar hij een jaar bleef wonen. “Dat was een pittige tijd, hij had het er echt niet naar zijn zin. Ik zag hoe het personeel met man en macht werkte om het zo goed mogelijk te doen, maar er was te weinig personeel en daardoor maar weinig persoonlijke aandacht. Ger voelde zich er niet thuis. Nadat ik bij hem op bezoek was geweest, zat ik op de terugrit regelmatig huilend achter het stuur.”
Een vriendin opperde Martha Flora. Ik was meteen gecharmeerd van de filosofie van dit huis. Mensen zoveel mogelijk het leven laten leiden dat ze gewend zijn en zo veel mogelijk tijd en persoonlijke aandacht. Zodat familie ook even ‘mantelzorg-áf’ kan zijn. Na ons bezoek waren we helemaal overtuigd. Dit voelde meteen anders.
Samen puzzelen
Het huis is prachtig gelegen. Bewoners hebben een eigen kamer met badkamer en keukenblokje. Het is sfeervol ingericht en er is een grote mooie tuin. “Ook zag ik hoe de begeleiders de tijd namen om bij iemand te zitten en samen even te puzzelen bijvoorbeeld. Het gaf me zo’n rustig gevoel: hier was mijn man in goede handen. Onze teckel Oscar mocht zelfs met hem mee.”
Op zijn gemak
“Ik kon zien hoe hij zich op zijn gemak voelde. Toen ik een keer bij hem kwam, lag hij nog in bed met de gordijnen gesloten. Ik begon tegen hem te praten, hij lag op zijn zij en zwaaide heel lief naar me. Even later kwam ik bij hem op zijn bed zitten. ‘O. Was jij het?’ zei hij toen licht teleurgesteld. Een vriendin vroeg me of ik daardoor niet beledigd was. Integendeel, ik vind het heel fijn dat hij kennelijk zo blij werd van de dames die hem verzorgden.”
Steeds een beetje meer afscheid nemen van de man met wie ik zolang samen was, was lastig. Iemand verandert, je verliest hem steeds meer. Maar hoewel het volgens Ger wel een luxe kuuroord leek, bleef het Anne-Wil een dubbel gevoel geven dat hij in een tehuis woonde. “Ik voelde me schuldig. Genieten van het leven dat ik nog wel had vond ik moeilijk. Ik probeerde zoveel mogelijk bij hem te zijn. Dan zaten we hand in hand natuurfilms te kijken. Ik denk er met een warm gevoel aan terug.”
Martha Flora heeft 17 huizen door heel Nederland. Meer informatie vindt u op www.marthaflora.nl.
