Van dyslexie 1.0  naar dyslexie 2.0

Van dyslexie 1.0 naar dyslexie 2.0

Joyce van der Linde (77 jaar) is moeder van twee dyslectische kinderen en oma van vier dyslectische kleinkinderen. Haar dochter Tamara Vreeken (49 jaar) zag haar drie kinderen net zo worstelen op school als zij zelf had gedaan. En zoals Joyce dat eerder had gedaan, ging Tamara voor haar kinderen “vechten”, zodat ze het beste uit zichzelf konden halen.

Hoe verliep de schooltijd van uw dochter Tamara?

Toen Tamara 7 jaar was, aan het einde van de eerste klas, zei haar juf: “Ze doet, haar best niet, zit maar te dromen, kan niet lezen, schrijven en rekenen. Ik laat haar in de pauze doorwerken, zodat ze niet wordt afgeleid, maar dat helpt ook al niet.” Een jaar later vertelde de volgende juf dat ze “natuurlijk nooit een ‘licht’ zou worden”. Ze was gewoon lui en dom. Er volgde een I.Q. test, waaruit bleek dat Tamara bovengemiddeld intelligent was. Dus was er niets aan de hand, werd me vervolgens verteld. Ze was gewoon wat laat met lezen, schrijven en rekenen. Weer een jaar later vertelde een jeugdpsycholoog, na weer nieuwe tests, dat ze weliswaar bovengemiddeld intelligent was, maar helaas nooit zou leren lezen en schrijven. Werk in een spijkerbroekenwinkel leek hem wel wat voor haar, later. Met een kassa die het wisselgeld aangeeft.

 

Als moeder herkende ik totaal niet dat ze lui en dom zou zijn en ik ging zelf op onderzoek uit. Via via kwam ik erachter dat ze dyslectisch was, (wat toen ‘woordblind’ werd genoemd). Daar had ik nooit van gehoord en helaas gold dat ook voor alle hulpverleners die ik had ingeschakeld!
En toen bleken veel familieleden van haar vader die “lui en dom” waren ook dyslectisch te zijn. Het bleek flink in de familie te zitten.

dyslexieNu wist u wat er aan de hand was. Wat heeft u toen gedaan?

Ik ben me erin gaan vastbijten. Ben alles gaan lezen wat er bekend was over het onderwerp, congressen gevolgd, veel gesprekken met scholen gevoerd om extra tijd en ondersteuning te krijgen en begrip voor het feit dat het een stoornis is, dat dit dus niets te maken heeft met lui en dom.
We kregen met ons gezin een pagina’s groot artikel in de Margriet over onze zoektocht en ontdekking. De redactie ontving naar aanleiding hiervan vierduizend brieven van wanhopige ouders, die van alles herkenden en waar de dingen nu op hun plaats vielen. Dit was het dus, dyslexie!

Wat is er veranderd nu uw kleinkinderen op school zitten?

Er is veel veranderd. Iedere docent weet nu wat dyslexie is, er is regelgeving en ondersteuning. Maar mijn kleinkinderen werden ook weer onzeker, faalangstig en gefrustreerd. Ze voelden zich dom.
Mijn dochter Tamara, inmiddels een uitstekende lezer en schrijver (wel met spelfouten, natuurlijk) met een hele goede baan, besloot die op te zeggen. Ze voelde hetzelfde als ik voelde toen mijn kinderen het zo zwaar hadden op school. Dit mocht niet zo doorgaan, er moest iets veranderen.

 

In 2016 richtte ze, samen met Stephanie Raber, de HOI Foundation op. Met een bak aan moderne wetenschappelijke kennis over dyslexie en als ervaringsdeskundigen zijn ze bezig het beeld van dyslexie te veranderen van ‘stoornis’ naar een brein dat op een andere manier informatie verwerkt, met nadelen en voordelen. Er breekt een nieuwe fase aan, waarin deze kinderen hopelijk ook worden gezien in waar ze juist goed in zijn. Daar krijgen ze zelfvertrouwen van, want zonder zelfvertrouwen is het heel erg lastig om iedere dag te doen wat je juist zo lastig vindt.

Wat doet de HOI foundation allemaal?

Ze werken met kinderen, leerkrachten, ouders. D.m.v. psycho-educatie programma’s, masterclasses en lezingen deelt HOI haar kennis en bouwt aan het zelfvertrouwen van de kinderen. Maar HOI biedt ook programma’s voor volwassen dyslectici en hun werkgevers. In de 21ste eeuw zijn de vaardigheden van dyslectici heel waardevol en dat zien steeds meer grote bedrijven nu ook in. Zo heeft EY een prachtig rapport geschreven waarin dit wordt erkend.

 

dyslexieIeder jaar organiseert de HOI Foundation samen met Dyslexie Font de ‘Week van Dyslexie’. Verschillende (internationale) sprekers bieden voor leerkrachten, ouders, partners, werkgevers en dyslectici zelf inspirerende online sessies waarin ze hun kennis delen over dyslexie 2.0. Zowel de uitdagingen van dyslexie komen aan bod, als de kansen! Tevens is er een speciale dag voor dyslectische kinderen. Dit jaar in de Openbare Bibliotheek Amsterdam op 3 oktober. Een dag met veel verschillende activiteiten waarin de kinderen vooral bezig zijn te ontdekken waar ze juist heel goed in zijn, zodat ze die dag weggaan met een trots gevoel. ‘Ik ben dyslectisch en ik kan juist ook dingen heel goed!’

Hoe kun je de HOI Foundation steunen?

Het is een ANBI stichting, hetgeen o.a. betekent dat er belastingvrij kan worden gedoneerd. De stichting heeft geld nodig om hét verschil voor dyslectische kinderen en volwassenen te kunnen maken. Om ze vol zelfvertrouwen en met plezier te kunnen laten leren en werken, zodat ze hun volle potentieel kunnen benutten en zich waardevol voelen in onze maatschappij.

Meer informatie

hoi-foundation.nl en weekvandyslexie.nl.

Reacties

Wij horen graag van u
Er zijn nog geen reacties Geef als eerste een reactie